Vraag
Tom heeft sinds 2008 een aantal epileptische aanvallen gehad. De aanvallen
vinden allemaal (op 1x na) 's nachts plaats als hij dus in een diepe slaap
is (vaak tussen 01:00 & 04:00).
Op 21-08-08 heeft Tom de eerste aanval gehad. Sindsdien nog eens 11 keer.
De eerste aanvallen duurden +/- 3/5 minuten en dan was het weer voorbij.
Een kwartier verdwaasd rondlopen, dan wat eten en na een half uur weer
slapen. De periode tussen de aanvallen varieert van 1 x per maand tot
1x per 3 maanden.
De laatste aanvallen zijn wat heftiger geweest. Ook meerdere achter elkaar.
De laatste keer (01-01-10) heeft hij zelfs 4 aanvallen achter elkaar gehad.
(in een tijdsbestek van ongeveer 15 minuten. We hebben hem toen ook stesolid
rectiolen toegdiend (via anus). Dit hielp al na een aantal minuten. Hij
is daarna wel een uur heel onrustig geweest. Veel rondlopen en geen rust
in de kont.
Tom voelt een aanval aankomen. Hij moet eerst altijd braken en loopt dan
naar de hal. Wij slapen met de slaapkamer deur open en dan weten we eigenlijk
al meteen wat er staat te gebeuren. Hij zakt dan snel door zijn hoeven,
wordt stijf en begint heftig te schudden. Zijn bek gaat schuimen en zijn
anaalklieren lopen leeg (lekker stinken!).
Vaak is hij voor een aanval erg aanhankelijk en ook wat onrustig. Zijn
ogen zijn vaak ook rood. Daags na de aanval is hij erg onrustig. Dit kan
soms wel een aantal dagen duren. Wat heeft u voor advies?
Wieger Vlemmings
Antwoord
Dit is een typisch voorbeeld van epilepsie bij honden.
Tom heeft terugkerende keer toevallen gehad (11 keer in ongeveer een
jaar tijd!). Over het algemeen kunnen honden met epilepsie een prima
en normaal hondenleven leiden. In de tijd tussen de toevallen door is
er niets te merken aan de hond.
Bij lichamelijk en aanvullend onderzoek (waaronder bloedonderzoek) moet
gezocht worden naar oorzaken voor de terugkerende toevallen. Als die
niet gevonden worden, spreken we van primaire epilepsie.
Een toeval begint vaak vanuit rust of slaap. Veel baasjes zien de toeval
aankomen. Zo is Tom voor een toeval aanhankelijker en onrustiger, hij
loopt naar de hal en moet zelfs braken.
Vervolgens zakt Tom door zijn poten, zijn lichaam wordt stijf en schudt
heftig, hij schuimbekt en zijn anaalklieren lopen leeg: hij heeft een
toeval. Dit duurt meestal maar enkele minuten. De hond kan nu ook urine
of ontlasting laten lopen en hij is verminderd aanspreekbaar. Bij sommige
honden is een toeval maar in een deel van het lichaam te zien, bijvoorbeeld
in de kop of in een poot.
Na de toeval is Tom nog een tijdje erg onrustig, hij loopt heen en weer
en ‘heeft geen rust in de kont’. Deze fase kan binnen een
paar minuten voorbij zijn maar kan ook een paar dagen duren. De hond
kan dan gedesoriënteerd zijn, wankel op de poten staan kan ander
gedrag vertonen dan normaal.
De dierenarts zal proberen samen met de eigenaar een scherp beeld te
krijgen van het verloop van de toevallen. Als de periode tussen de toevallen
relatief kort is, bijvoorbeeld minder dan een maand, of als ze steeds
heviger worden en langer gaan duren, is dat een reden een behandeling
in te stellen.
Het doel hiervan is het aantal aanvallen en de hevigheid ervan te verminderen,
medicijnen kunnen de epilepsie niet genezen.
Onlangs had Tom een clusteraanval: hij kreeg meerdere toevallen binnen
24 uur. Bij Tom stopte de aanvallen gelukkig nadat hij een soort zetpil
had gekregen.
Als een toeval niet na enkele minuten stopt, maar blijft aanhouden,
spreken we van status epilepticus. Bij clusteraanvallen en bij status
epilepticus moet men direct contact opnemen met de dierenarts. Deze
kan dan snel de juiste medicijnen toedienen, mogelijk wordt de hond
ook opgenomen en aan een infuus met medicijnen gelegd.
Karin Vervoordeldonk, dierenarts |